⚓ Het manifest

Waarom ik Captain.Food heb opgericht

Ik ga direct zijn met jou, want jij hebt geen tijd en ik ook niet.

Captain.Food bestaat nog niet echt. Er zijn geen tientallen restaurants aan boord, geen duizenden klanten, geen mooie groeicurve om je te laten zien. Er is een overtuiging, een juridisch kader, een website, en ik die je schrijf. Ik zeg het je liever meteen: ik denk dat je het beu bent dat men je verhaaltjes vertelt. Dus hier is het echte verhaal.

Wat me kwaad maakte

Mijn strijd is eenvoudig: ik wil platformen van openbaar nut bouwen, om weerwerk te bieden aan de techreuzen die misbruik maken van hun positie.

Ik heb jarenlang platformen en marktplaatsen gebouwd. Ik weet hoe ze in elkaar zitten — en ik weet waar ze knellen. De uberisering van de koeriers leek me het juiste vertrekpunt: mensen die zich kapotwerken, slecht betaald, zonder bescherming.

Toen ontdekte ik de cijfers aan de kant van de restauranthouders. Commissies van 25 tot 35 % op elke bestelling — dat schokte me. En wat me nog meer schokte, is het verlies van controle: de restauranthouder kent zijn eigen klanten niet eens meer.

De rekensom is simpel. Op de grote platformen levert een gerecht van 30 € je geen 30 € op. Het levert je ongeveer 21 op. De 9 € die ontbreken, gaan op aan commissie, in een vak waar de marge al op een paar punten wordt beslist. Jij kookt. Zij incasseren.

Hoe langer ik keek, hoe meer ik maar één ding zag: een systeem waarin klanten, restauranthouders en koeriers overleven en erover klagen — allemaal, behalve de grote platformen. Dus besloot ik te gebruiken wat ik kan, snel kwaliteitssoftware bouwen, om een maatschappelijk probleem op te lossen vóór ik winst nastreef.

Het echte probleem is niet de prijs. Het is de afhankelijkheid.

We denken dat het probleem van de platformen de commissie is. Dat is maar een deel ervan. Het echte probleem is dat jouw klanten niet jouw klanten zijn. Het platform kent hun naam, hun adres, hun gewoontes. Jij niet. De dag dat je vertrekt, begin je weer van nul.

En zodra je van hen afhangt, kunnen ze de duimschroeven aandraaien. De commissie stijgt? Dat hoor je dan wel. Je ranking zakt? Je weet niet waarom. De regels veranderen? Jij volgt. Je bent geen kapitein meer van je eigen zaak. Je bent passagier.

Wat ik weiger te doen

De verleiding, als je een alternatief lanceert, is om in het begin hetzelfde te doen maar dan vriendelijker — en dan de druk op te voeren zodra iedereen aan de haak zit. We kennen die film allemaal. De vriendelijke dienst wordt de nieuwe tolpoort.

Dat weiger ik. Niet uit vriendelijkheid: door de constructie zelf. Captain.Food streeft naar de erkenning als solidaire onderneming van maatschappelijk nut (ESUS, een Frans statuut). Dat is geen slogan: het is een juridisch kader dat ons winstbejag zou begrenzen en onze bestaansreden zou vastleggen. En onze koers is om een coöperatie (SCIC) te worden — waarin restauranthouders, koeriers en burgers een stem hebben. De dag dat we zouden willen afdrijven naar wat we bestrijden, houdt het statuut ons tegen. Het is de enige vangrail die telt: geen morele belofte, maar een regel.

En opdat dit niet zomaar de zoveelste belofte zou zijn, maken we onze boekhouding openbaar op Open Collective: elke euro die binnenkomt, elke euro die wordt uitgegeven, bedoeld om voor iedereen zichtbaar te zijn. De regel bindt ons; de cijfers bewijzen het je.

En ik wil nog verder gaan: dat Captain.Food een gemeengoed wordt, niet mijn eigendom. De code is al open (op GitHub), onder de licentie Captain.Food Coopyleft (een copyleft op basis van de AGPL, in de geest van CoopCycle), waarvan het commerciële gebruik voorbehouden is aan structuren uit de sociale en solidaire economie. En mijn koers is om het te laten erkennen als digitaal publiek goed (digital public good) — zodat het verifieerbaar is, en een andere stad, een andere groep zelfstandigen, het kan overnemen en aanpassen. Zo bied je weerwerk aan de reuzen: niet door zelf een kleine reus te worden, maar door van het instrument een gemeengoed te maken dat niemand kan inpikken.

Wat we je voorstellen, in klare taal

0 % commissie op je gerechten. Altijd. Je houdt 100 % van de prijs van wat je verkoopt. Jouw prijzen, dezelfde als in de zaal — geen dubbele menukaart. Jouw klanten, van jou, vanaf de eerste rechtstreekse bestelling. Jouw kanaal, onder jouw naam.

En vooral: je hebt eindelijk een echte eigen plek online. Geen fiche die verdrinkt in de catalogus van een reus, één restaurant tussen duizenden: je eigen site, op jouw naam — jouwrestaurant.captain.food, of zelfs je eigen domeinnaam jouwrestaurant.fr als je dat wilt. Jouw kleuren, jouw foto's, jouw wereld. Een site die je vindbaar maakt, die je klanten onthouden, en die van jou is. Dát is uit de afhankelijkheid stappen: niet langer een plekje huren in de etalage van een ander, maar je eigen etalage hebben.

„Waar leven jullie dan van?” Goede vraag, en het antwoord staat hier, in klare taal: nooit op jouw kosten. De dienst wordt gefinancierd door een vrije bijdrage van de klant — 0 € mag, zonder oordeel — nooit een percentage, nooit op jouw marge, nooit een toeslag bovenop de rekening van de klant.

En de koeriers: waar de uberisering hen uitperst en in onzekerheid duwt, hebben wij ervoor gekozen om ze beter te betalen dan wie ook, hier in Tours — met de ambitie om ze op termijn in loondienst te nemen. Een eerlijke dienst begint bij mensen die correct behandeld worden, en we financieren dat zonder iemand uit te persen (bekijk hoe we de levering betalen).

Waar we staan, eerlijk gezegd

We beginnen. In Tours, met een eerste groep restauranthouders. Niet overal, niet meteen: één gebied, goed gedaan, tussen zelfstandigen die elkaar kennen. We bouwen het instrument samen met de eersten die aan boord stappen — hun feedback geeft het vorm. Nu aansluiten is geen risico nemen: het is gratis, zonder exclusiviteit, zonder verplichtingen. Het is meewegen op wat Captain.Food zal worden.

Neem je bestellingen weer in eigen handen.

Captain.Food

← Terug naar de startpagina